Badania, na których oparty jest program Colonix

To nie przypadek, że program Colonix jest tak skuteczny. Składniki programu (specjalne połączenie ziół) zostały dobrane i umiejętnie zestawione na podstawie wyników obszernych badań naukowych. Co więcej, zioła te stosowano już od wieków do regularnego, bezpiecznego i skutecznego oczyszczania ciała. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) cztery miliardy ludzi - co stanowi 80% światowej populacji - zażywa zioła jako element profilaktyki zdrowotnej. Poniżej przedstawiamy kilka ważnych informacji opartych na wynikach badań dostarczających informacji o wszystkich składnikach zawartych w produktach programu Colonix.

Program Colonix składa się z następujących trzech produktów:

Colonix® oczyszczanie organizmu

Babka jajowata (Plantago ovata) łupina nasienna

Psylium pozyskiwane jest poprzez oczyszczanie łupin dojrzałych nasion babki jajowatej (Plantago ovata) rosnącej w Indiach,1 Afganistanie, Oranie, Izraelu, Północnej Afryce, Hiszpanii i na Wyspach Kanaryjskich. Uprawia się ją w Indiach i w krajach sąsiednich oraz w Brazylii i w Arizonie.2 Łupiny nasion babki jajowatej stosuje się zwłaszcza jako środek przeciw zaparciom oraz zespołowi jelita drażliwego, najnowsze badania wskazują jednak na to, że mogą pomagać także w obniżaniu poziomu cholesterolu.3

Zastosowanie: Ziołowy “klej“ - psyllium – używany jest do natłuszczania i łagodzenia podrażnień w układzie pokarmowym.4 Psyllium wchłaniając płyny zwiększa swoją objętość w jelitach i powstaje w ten sposób gumowata, żelatynowa masa, która natłuszcza ścianki jelit i wspomaga perystaltykę i defekację.5 Dzięki temu, że psyllium pomaga formować miękki stolec, łagodzi swędzenie, krwawienie, bóle i inne objawy hemoroidów, zaparcia i innych zaburzeń czynności jelit.6 Psyllium stosowane jest w medycynie również jako środek przeciw biegunkom, zaburzeniom trawienia (nadkwasocie ), chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz zapaleniu cewki moczowej (uretritis). 7

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Specjaliści uważają, że psyllium to jeden z dotychczas najbezpieczniejszych środków przeczyszczających, i to zwłaszcza dlatego, że działa tak jak wiele rodzajów produktów spożywczych bogatych w błonnik. Badania z udziałem ludzi i przeprowadzane na zwierzętach potwierdzają, że psyllium to aktywny środek przeczyszczający posiadający zdolność do obniżania poziomu cholesterolu i ciśnienia krwi wspomagający wykrztuszanie. 8 Badania wstępne wskazują również na to, że odgrywa ważną rolę w regulacji poziomu cukru we krwi u chorych na cukrzycę. W jednym z badań, w którym wzięło udział 18 uczestników, spożywanie psyllium przed śniadaniem i kolacją znacznie zmniejszyło typowy wzrost koncentracji glukozy i insuliny występujący u chorych na cukrzycę typu II (insulinoniezależną). 9
Do tej pory nie udało się tego jednak potwierdzić w żadnych odpowiednich badaniach. Wielu terapeutów zajmujących się ziołolecznictwem jednak podkreśla, że psyllium może pośrednio obniżyć ryzyko zachorowania na raka jelit dzięki temu, że zwiększa objętość stolca redukując bezpośredni kontakt toksyn z tkanką jelitową. Badania10 przyniosły mimo inne istotne wyniki:

  • Codzienne spożywanie 7 gram psyllium znacząco obniżyło stężenie kwasów żółciowych w masie kałowej uważanych za jedną z przyczyn powstawania raka jelita grubego.
  • Kuracja z zastosowaniem psyllium prowadziła do obniżenia częstotliwości występowania przypadków krwawienia u 50 pacjentów cierpiących na hemoroidy.
  • W badaniu przeprowadzonym metodą podwójnie ślepej próby z użyciem placebo poziom cholesterolu we krwi oraz cholesterolu LDL spadł u pacjentów, którzy zażywali codziennie 5,1 gram łupin nasiennych babki jajowatej dwa razy dziennie przez 26 tygodni.
  • Przy leczeniu za pomocą psyllium (3,6 grama na dobę) przeprowadzonym metodą podwójnie ślepej próby z użyciem placebo na 80 pacjentach z zespołem jelita drażliwego osiągnięto ogólną poprawę na poziomie 82 %.

Uwaga: Kiedy zażywamy psyllium, należy pić dostateczną ilość wody, aby zapobiec nasileniu się zatwardzenia i zapewnić odpowiednie wypróżnianie jelit. Psyllium należy zażywać nie wcześniej niż 1 - 2 godziny po zażyciu innych leków.

Bibliografia:

  1. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy) (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 657.
  2. Ibid.
  3. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 120.
  4. Tillotson, Alan Keith. The One Earth Herbal Sourcebook (Jedna planeta, Wszystko o ziołach), Twin Streams Health/Kensignton Publishing Corp, ©2001, str. 79.
  5. Peirce, Andrea. The American Pharmaceutical Association Practice Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 521.
  6. Ibid.
  7. Bown, Deni. The Herb Society of America New Encyclopedia of Herbs & Their Uses (Nowa encyklopedia ziół i ich zastosowania – Amerykańskie Stowarzyszenie Ziół), DK Publishing, Inc., ©2001, str. 323.
  8. DR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 657.
  9. Peirce, Andrea. The American Pharmaceutical Association Practice Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 522.
  10. Ibid.
  11. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, pp. 658-659.

Siemię lniane (Linum usitatissimum)

Len uprawiany jest na całym świecie z uwagi na jego wielostronne zastosowanie. Suche, dojrzałe nasiona lnu wykorzystuje się w medycynie. Rodzina roślin lnowatych obejmuje ponad 200 gatunków roślin jednorocznych i wieloletnich.1

Zastosowanie: Siemię lniane znajduje zastosowanie jako środek pomocny w leczeniu problemów jelitowych, takich jak na przykład przewlekłe zatwardzenie, jelito drażliwe, uchyłkowatość jelit i zaburzenie czynności jelit spowodowane nadmiernym i przewlekłym używaniem ogólnodostępnych środków przeczyszczających.2 Siemię lniane powiększa swoją objętość w procesie trawienia pobudzając w ten sposób perystaltykę jelit.3 W dodatku pomaga regulować pracę układu trawiennego, wchłaniając wodę w ilości ośmiokrotnej do swojej masy przyspieszając w ten sposób szybkość pasażu treści pokarmowej w jelitach. Wyniki badań sugerują również, że w procesie pasażu może on absorbować toksyny i usuwać je z ciała. 4 I chociaż ten fakt jest mniej znany, uważa się, że siemię lniane posiada także właściwości przeciwzapalne oraz przeciwnowotworowe i chroni serce. 5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Wyniki wielu badań potwierdziły, że len działa korzystnie na ludzki układ pokarmowy i w dodatku ma sprawdzony wpływ na obniżanie poziomu cholesterolu chroniąc serce. W jednym badaniu siemię lniane znacznie obniżyło poziom cholesterolu LDL we krwi.6 W innym badaniu podkreślono jego zdolność do obniżania poziomu lipidów we krwi i spowalniania jej krzepliwości.7 Badania potwierdziły także skuteczność siemienia lnianego w leczeniu dolegliwości o charakterze zapalnym, takich jak na przykład reumatoidalne zapalenie stawów. W jednym badaniu wykazano obniżenie poziomu cytokin prozapalnych nawet o 31 %.

Uwaga: Wraz z siemieniem lnianym należy pić dużo wody by zapobiec zaparciom i wspomóc wypróżnianie.

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:103.
  2. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 51.
  3. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 329.
  4. Ibid.
  5. Ibid.
  6. Ibid.
  7. Ibid.
  8. Ibid.

Koper włoski (Foeniculum vulgare) nasiona

Krewny pietruszki i marchewki – koper włoski – pochodzi z obszaru basenu śródziemnomorskiego, gdzie po dziś dzień rośnie dziko. Obecnie uprawia się go jako roślinę na nasiona w umiarkowanych klimatach Europy i Azji.1 W medycynie najczęściej znajduje zastosowanie jako środek na problemy trawienne, wzdęcia i zaburzenia łaknienia.

Zastosowanie: Nasiona kopru włoskiego pomagają układowi trawiennemu w pozbywaniu się śluzu i przynoszą ulgę przy wzdęciach.2 W wyższym stężeniu wykazuje także działanie antyspazmodyczne, jest sprawdzonym, skutecznym środkiem łagodzącym skurcze i ataki kolki występujące w przewodzie pokarmowym.3 Nasiona można żuć, jeżeli odczuwamy nudności, mamy zaburzenia trawienia lub zgagę.4 Herbatkę z nasion kopru włoskiego można stosować do leczenia kolki dziecięcej. 5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Nasiona kopru włoskiego zawierają anetol i fenchon, które w badaniach laboratoryjnych rozkładały wydzieliny zalegające w układzie oddechowym. 6 Powyższe dwie substancje zawarte w nasionach są najbardziej wartościowe z punktu widzenia medycyny. Anetol to substancja o działaniu antyspazmodycznym przynosząca ulgę przy skurczach. Fenchon pobudza apetyt. 7

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:15.
  2. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 69.
  3. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 317.
  4. Foster, Steven and Hobbs, Christopher. Peterson Field Guides: Western Medicinal Plants and Herbs (Przewodnik Petersona po Łąkach: Rośliny lecznicze i zioła zachodu), Houghton Mifflin Company, ©2002, str. 125.
  5. Ibid.
  6. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 47.
  7. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:15.

Lukrecja (Glycyrrhiza glabra) korzeń

Lukrecja pochodzi z południowo-wschodniej Europy i południowo-zachodniej Azji. 1 Rośnie dziko w wielu krajach europejskich i na Środkowym Wschodzie. W medycynie stosuje się tylko świeży lub suszony korzeń tej rośliny, najczęściej do leczenia stanów zapalnych błony śluzowej oraz jako środek przynoszący ulgę przy kaszlu. 2

Zastosowanie: Lukrecja ma działanie przeciwzapalne i przeciwwrzodowe, jest środkiem wykrztuśnym i przeciwpłytkowym i ma właściwości przeciwgrzybicze oraz antybakteryjne.3 Już od dawnych czasów jest z powodzeniem stosowany w leczeniu wrzodów żołądka .4 Może być skutecznym środkiem zwalczającym choroby zakaźne. Lukrecja znajduje obecnie zastosowanie jako składnik lekarstw na katar i grypę oraz w leczeniu zapalenia oskrzeli i zaburzeń hormonalnych takich jak klimakterium i zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS). 5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Dwie główne substancje zawarte w lukrecji to glycyrizyna i flawonoid. W badaniach wstępnych wykazano, że tabletki do żucia wyprodukowane z lukrecji zawierające glycyryzynę były tak samo skuteczne w leczeniu i utrzymywaniu efektów leczenia wrzodów żołądka, jak najskuteczniejsze leki blokujące kwasy w żołądku.6 Wyniki badań wskazują także na to, że wyciąg z lukrecji pozbawiony glycyryzyny może wspomagać naturalne mechanizmy obronne organizmu zapobiegając powstawaniu wrzodów poprzez podwyższanie liczby komórek śluzotwórczych w układzie pokarmowym i wzmacniając w ten sposób błonę śluzową, wydłużając życie komórek jelitowych i pobudzając mikrokrążenie w błonie śluzowej układu pokarmowego. 7

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:140.
  2. Ibid.
  3. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 511.
  4. Ibid.
  5. Ibid.
  6. http://www.raleys.com/cfapps/healthnotesra/healthnotes.cfm?org=raleys&ContentID=2122006#Constituents
  7. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 102.

Aloes zwyczajny (Aloe barbadensis/capensis/vera)

Aloes „przemieścił się” ze swojego pierwotnego obszaru występowania - wschodniej i południowej Afryki - do Ameryki. Obecnie uprawia się go zwłaszcza w obszarach subtropikalnych USA i na wyspach Indii Zachodnich.1 Liście aloesu zawierają substancje lecznicze stosowane jako silny środek przeczyszczający oraz do gojenia ran. 2

Zastosowanie: Aloes jest prawdopodobnie najbardziej znany ze swych zdolności leczenia oparzeń, jest także silnym środkiem przeczyszczającym lekko pobudzającym jelita.3 W dodatku ma właściwości ściągające, zmiękczające, przeciwgrzybicze, antybakteryjne i przeciwwirusowe. Stosowany zewnętrznie leczy oparzenia i wspomaga odnowę komórek.4 Przy stosowaniu wewnętrznym pomaga obniżyć poziom cholesterolu, łagodzi stany zapalne, koi podrażnienia żołądka i działa przeczyszczająco 5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Wyniki badań klinicznych wskazują na to, że aloes zwyczajny wspomaga częstsze wypróżnianie, powoduje, że stolec jest bardziej miękki i zmniejsza uzależnienie od środka przeczyszczającego.6 W innym badaniu wykazano, że rany z oparzeń leczone z użyciem żelu aloesowego goiły się lepiej. 7

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:6.
  2. Ibid.
  3. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 3.
  4. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 89.
  5. Ibid.
  6. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 17.
  7. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 19.

Pektyna grejpfrutowa

Grejpfrut zawiera pektynę, rozpuszczalny błonnik pozyskiwany z miąższu i skórki owocu, który w układzie pokarmowym wytwarza masę podobną do żelatyny.1 Przedstawiciele personelu medycznego zgodnie twierdzą, że pektyna grejpfrutowa ma właściwości hipocholesterolemiczne. Wszystko wskazuje na to, że jest tak samo lub nawet bardziej skuteczna od większości leków przepisywanych na obniżenie cholesterolu.2 Naukowcy stwierdzili również, że pektyna grejpfrutowa zmniejsza złogi miażdżycowe. 3

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: W jednym z badań podawano świnkom morskim pektynę grejpfrutową, dzięki czemu ich poziom cholesterolu spadł o 40 % w ciągu sześciu tygodni.4 W innym badaniu stwierdzono u zwierząt, które otrzymywały pokarm o wysokiej zawartości cholesterolu i jednocześnie pektynę grejpfrutową zwężenie naczyń krwionośnych tylko o 24%, podczas gdy u zwierząt, które otrzymywały tylko pokarm bogaty w cholesterol, naczynia krwionośne zwężyły się o 45 %.5 Badania przeprowadzane w grupie osób o podwyższonym poziomie cholesterolu wykazały, że u ludzi zażywających tylko pektynę grejpfrutową bez żadnych innych środków na obniżenie cholesterolu, którzy w żaden sposób nie zmienili swojego trybu życia, nastąpiło obniżenie ogólnego poziomu cholesterolu oraz cholesterolu LDL i jednocześnie podwyższenie cholesterolu HDL. 5

Bibliografia:

  1. http://www.whfoods.com/genpage.php?tname=foodspice&dbid=25
  2. http://www.lef.org/protocols/prtcl-049o.shtml
  3. Ibid.
  4. Ibid.
  5. http://www.lef.org/protocols/prtcl-049o.shtml

Papaja – melonowiec właściwy (Carica papaya) owoc

Papaja to owoc pochodzący z części wschodniej Ameryki Środkowej, który uprawiano na długo przed przybyciem Europejczyków. Od XIX wieku uprawia się papaję we wszystkich obszarach tropicznych. Obecnie głównymi eksporterami papai są Hawaje i Afryka Południowa.1 Stanowi ona doskonałe źródło antyoksydantów, oprócz tego zawiera nie tylko witaminę E, lecz również więcej witaminy A niż marchew i więcej witaminy C niż pomarańcza. Papaja jest także doskonałym źródłem wapnia, potasu, żelaza, witamin z grupy B i protein. Te substancje w połączeniu z papainą mają duże znaczenie z punktu widzenia medycyny. Papaina to enzym, który wspomaga transformację chemiczną protein w różne aminokwasy włącznie z argininą. Arginina wpływa na hormon wzrostu poprawiając napięcie mięśni i obniżając poziom tłuszczu w organizmie.2 Papaję stosuję się także jako środek zwalczający zgagę i zaburzenia trawienia oraz w leczeniu chorób zapalnych jelit. 3

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: W badaniach wykazano, że papaina może skutecznie wspomagać walkę z rakiem, ponieważ rozkłada proteinę fibrynę znajdującą się we wszystkich komórkach rakowych. W ten sposób może zapobiegać przerzutom i spowalnia wzrost komórek nowotworowych przy raku piersi.4 Pacjenci zażywający enzymy papai szybciej dochodzą do zdrowia po operacjach, naświetlaniu i chemioterapii.4 Wyniki badania potwierdzają także. że papaja pobudza apetyt i wspomaga trawienie. 5

Bibliografia:

  1. http://www.innvista.com/health/foods/fruits/papayas.htm
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 105.
  4. http://www.innvista.com/health/foods/fruits/papayas.htm
  5. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 105.

Wiąz czerwony (Ulmus rubra) kora

Wiąz czerwony pochodzi pierwotnie ze wschodniej i środkowej części USA i wschodniej Kanady, występuje głównie w pasmie górskim Appalachy.1 Wnętrze kory wiązu czerwonego zawiera substancje o istotnym znaczeniu z medycznego punktu widzenia, pomocne w leczeniu zaburzeń trawienia, kataru, bólów gardła i ran skórnych. 2

Zastosowanie: Wiąz czerwony stosowany jest często jako środek kojący i zmiękczający, główne znaczenie ma w leczeniu podrażnień i stanów zapalnych błony śluzowej gardła i układu pokarmowego.3 Z uwagi na dużą zawartość śluzu, który w kontakcie z wodą tworzy warstwę powlekającą powierzchnię błon śluzowych, często wykorzystywany jest właśnie dzięki tej kojącej właściwości - np. w przypadku hemoroidów. 4 Wiąz czerwony stosowany jest często w leczeniu biegunki i wrzodów.5 Inne rodzaje zastosowania obejmują leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, uchyłkowatości jelit i zapalenia uchyłków jelit oraz zapalenia żołądka . 6

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Kora wewnętrzna zawiera śluz - mieszankę poliuronidów, które usuwają toksyny z błon śluzowych i koją ich podrażnienie. Inne składniki to procyanidyny, skrobie i taniny.7 Wiąz czerwony nie został w zasadzie szczegółowo przebadany naukowo, stosują go jednak Indianie północnoamerykańscy i jest stosowany także w medycynie ajurwedyjskiej i tradycyjnej medycynie chińskiej, co stanowi nieoficjalne źródło informacji na temat jego zastosowania i działania. Wieloletnie doświadczenia w klinicznym stosowaniu wskazują na to, że problemy zdrowotne, które pomaga zwalczyć wiąz czerwony, obejmują: ból gardła, kaszel, średnio poważne problemy z oddychaniem, zapalenie żołądka, wrzody i inne zaburzenia czynności układu pokarmowego, biegunki, rany, oparzenia, wrzodziejące wypryski i inne zewnętrzne problemy skórne. W dodatku zmiękcza skórę. 8

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:99.
  2. Ibid.
  3. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 737.
  4. Ibid.
  5. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 241.
  6. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 109.
  7. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:99.
  8. http://www.dukehealth.org/HealthLibrary/DrugsAndHerbs/Herbs/SlipperyElm/#References-Section

Prawoślaz lekarski (Althea officinalis) korzeń

Prawoślaz lekarski pochodzi prawdopodobnie z Europy i Azji środkowej i stosowany jest już od tysiącleci. Pył z pokrewnego gatunku roślin został znaleziony w grobie neandertalskim sprzed 60 000 lat .1 Dzisiaj rośnie w całej Europie i na wielu obszarach Ameryki Północnej. Korzeń stosuje się do celów leczniczych.

Zastosowanie: Prawoślaz lekarski łagodzi podrażnienia, ma działanie przeciwzapalne, pobudza odporność organizmu i działa kojąco na błony śluzowe.2 Wspomaga organizm w usuwaniu nadmiernej ilości wody i śluzu, działa kojąco i goi skórę, błony śluzowe i inne tkanki. Stosowany jest w leczeniu zapaleń pęcherza moczowego, dolegliwości trawiennych, zaburzeń czynności jelit i problemów z nerkami. 3

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: W badaniach stwierdzono, że duża zawartość śluzu w prawoślazu lekarskim wykazuje aktywność hipoglikemiczną u myszy, które nie mają cukrzycy.4 Co więcej, udokumentowano również aktywność antymikrobową na bakterie Pseudomonas aeruginosa, Proteus vulgaris oraz Staphylococcus aureus. 5

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:90.
  2. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 556.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 103.
  4. http://www.traditionalmedicinals.com/index.php?id=108&findall=marshmallow
  5. Ibid.

Rabarbar lekarski/dłoniasty (Rheum officinale/palmatum) korzeń

Rabarbar dłoniasty (Rheum palmatum) łatwiej jest znaleźć do celów leczniczych, pochodzi z zachodnich Chin i wschodniego Tybetu. Rabarbar lekarski (Rheum officinale) uprawiany jest obecnie na świecie tylko w ogrodach w klimacie umiarkowanym.1 Istnieje także rabarbar kędzierzawy (Rheum rhabarbarum) i rabarbar ogrodowy (Rheum rhapositum/rhaponticum). To odmiany ogrodowe, wykorzystywane głównie do celów kulinarnych.2 Do celów leczniczych stosuje się tylko główny korzeń rabarbaru i to co najmniej trzyletni, chociaż największą skuteczność mają korzenie, które mają od sześciu do dziesięciu lat. 3

Zastosowanie: Rabarbar znany jest ze swoich łagodnie przeczyszczających właściwości. Właśnie dzięki temu łagodnemu działaniu zaleca się jego stosowanie zwłaszcza u dzieci.4 Rabarbar dodatkowo wspomaga proces trawienia i wypróżniania w żołądku i w jelitach oraz pobudza ruchy robaczkowe zwiększając jednocześnie zawartość wody i elektrolitów w stolcu.5 Powszechnie wiadomo, że zwalcza zakażenia i pomaga w usuwaniu robaków z jelit. Poprawia funkcję pęcherzyka żółciowego i wspomaga gojenie wrzodów dwunastnicy. Pomaga także w leczeniu zatwardzenia. 6

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Główne substancje zawarte w korzeniu rabarbaru to glikozidy antrachinonowe w tym reina, physcion, emodyna, chrysophanol i aloe-emodin. Każda z nich ma działanie przeczyszczające.7 Zawiera także taniny, flawonoidy, skrobie i calcium oxalát. 8

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:142.
  2. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 128.
  3. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:142.
  4. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 171.
  5. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 128.
  6. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 107.
  7. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:142.
  8. Ibid.

Lucerna siewna (Medicago sativa)

Ta roślina pochodząca z regionu basenu Morza śródziemnego uprawiana jest obecnie na całym świecie.1 Do celów leczniczych można wykorzystać całą kwitnącą roślinę oraz kiełkujące nasiona. 2

Zastosowanie: Lucerna siewna alkalizuje ciało i wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn. Działa moczopędnie, przeciwzapalnie i przeciwgrzybiczo. Obniża poziom cholesterolu, reguluje poziom glukozy we krwi i wspomaga pracę przysadki mózgowej.3 Stosowana w leczeniu anemii, wrzodów, przy zaburzeniach krzepliwości krwi i zaburzeniach czynności układu pokarmowego.4 Lucerna siewna, która jest ziołem o niezwykłych właściwościach odżywczych, działa także antyreumatycznie5 oraz antylipemicznie i wykazuje działanie hamujące wydzielanie prolaktyny. 6

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Wyniki jednego z badań przeprowadzonych na myszach chorych na cukrzycę potwierdziły, że lucerna siewna wykazuje działanie obniżające poziom glukozy we krwi.7 W innym badaniu wyleczono za pomocą substancji pochodnej lucerny rany skórne świnek morskich zakażonych grzybem Trichophyton mentagrophytes. W podobnym badaniu wykazano, że roślina ta skutecznie leczy również grzybicę Candida. 8

Bibliografia:

  1. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 11.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 88.
  4. Ibid.
  5. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 2.
  6. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 11.
  7. Ibid.
  8. Ibid.

Guma guar (Cyamopsis tetragonoloba)

Guma guar pochodzi z Indii, Australii, Afryki Południowej i USA i jest pierwotną rośliną subkontynentu indyjskiego.1 Do celów leczniczych można wykorzystać całą roślinę. 2

Zastosowanie: Guma guar jest stosowana głównie do regulacji trawienia przy biegunce.3,4 Jej zdolność do powiększania objętości jest przydatna również do wywołania uczucia nasycenia.

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Wyniki jednego z badań przeprowadzonych na myszach chorych na cukrzycę potwierdziły, że lucerna siewna wykazuje działanie obniżające poziom glukozy we krwi.7 W innym badaniu wyleczono za pomocą substancji pochodnej lucerny rany skórne świnek morskich zakażonych grzybem Trichophyton mentagrophytes. W podobnym badaniu wykazano, że roślina ta skutecznie leczy również grzybicę Candida. 8

Bibliografia:

  1. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 418.
  2. Ibid.
  3. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 419.
  4. http://www.answers.com/topic/antidiarrhoeal?hl=guar&hl=gum

Mięta pieprzowa (Mentha peperita) liście

Mięta pieprzowa - po raz pierwszy oznaczona w Anglii w 1696 roku - to zioło stosowane często do celów leczniczych.1 Do celów leczniczych stosuje się tylko liście, które często wchodzą w skład produktów farmaceutycznych. 2

Zastosowanie: Mięta pieprzowa zwiększa kwaśność treści żołądkowej wspomagając w ten sposób trawienie.3 Działa łagodnie znieczulająco na błony śluzowe i układ pokarmowy.4 Jest skutecznym środkiem wspomagającym leczenie biegunki, zaburzeń trawienia, zespołu jelita drażliwego, nudności, jadłowstrętu i skurczy.5 Jest dobrze znana ze swoich właściwości przeciwzapalnych, przeciwwrzodowych i przeciwbakteryjnych i jest bezpiecznym środkiem pobudzającym.6 Często wchodzi w skład lekarstw i mieszanek ziołowych, ponieważ jej właściwości aromatyczne sprawiają, że stają się one lepiej strawne i przyjemne w stosowaniu i w zasadzie zwiększa przyswajanie tychże mieszanek przez organizm zwiększając wykorzystanie substancji w nich zawartych przez główne organy. 7

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Wiele badań potwierdziło wartość leczniczą mięty pieprzowej. W jednym z badań randomizowanych przeprowadzonych metodą podwójnej ślepej próby z zastosowaniem placebo pacjenci z dyspepsją niewrzodową dostawali ziołowy preparat leczniczy złożony z olejku z mięty pieprzowej i kminku. Wyniki pierwotnej i wtórnej analizy potwierdziły, że lepsze rezultaty osiągnięto przy stosowaniu mieszanki olejku z mięty pieprzowej oraz kminku.8 W innym badaniu stwierdzono, że u pacjentów zażywających miętę rzadziej występowały skurcze, gdy robiono im lewatywę baru. 9Okazuje się również, że mięta może skutecznie wspomagać usuwanie kamieni żółciowych. W niekontrolowanym badaniu przeprowadzonym na grupie 31 pacjentów u 73 % badanych zażywających substancje pozyskane z mięty kamienie żółciowe rozpuściły się. 8

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:16.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 106.
  4. Ibid.
  5. Ibid.
  6. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 72.
  7. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 103.
  8. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 629.
  9. Ibid.
  10. Ibid.

Mącznica lekarska (Arctostaphylos uva-ursi) liście

Mącznicę lekarską, która rośnie w Europie Północnej, w Alpach, północnej części Azji i Północnej Ameryce, można znaleźć w jasnych, suchych lasach sosnowych i modrzewiowych, na terenach porośniętych karłowatymi krzewami, bagnach i w górach wśród porostów kosodrzewiny.1 Do celów leczniczych używa się tylko liści, drobno posiekanych lub grubo zmielonych. 2

Zastosowanie: Mącznicę lekarską tradycyjnie stosowano do leczenia zakażeń dróg moczowych.3 Jest silnym antybiotykiem, działa moczopędnie i zawiera dużą ilość tanin o właściwościach ściągających.4 Jest użyteczna w leczeniu zaburzeń czynności śledziony, wątroby, trzustki i jelita cienkiego i skutecznie zwalcza zakażenia pęcherza moczowego i nerek oraz zaburzeń funkcjonowania prostaty.5 Ma również właściwości antymikrobowe. 6

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Mącznica lekarska wykazała w randomizowanym badaniu przeprowadzonym metodą podwójnej ślepej próby działanie profilaktyczne zapobiegając nawracającym zapaleniom pęcherza moczowego. U żadnego z pacjentów, którzy zażywali suplement zawierający mącznicę lekarską nie wystąpiły nawroty zapalenia, natomiast u 23 % pacjentów zażywających placebo wystąpiły nawroty.7 Kolejne badanie przeprowadzone na szczurach udowodniło działanie moczopędne mącznicy lekarskiej.8 Wszystko wskazuje na to, że najważniejszą substancją leczniczą zawartą w mącznicy jest arbutyna, która kiedy hydrolizuje w ciele do hydrochinonu działa jako silny środek odkażający. 9

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:24.
  2. Ibid.
  3. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 151.
  4. Ibid.
  5. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 111.
  6. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 848.
  7. Ibid.
  8. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 849.
  9. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:24.

Paranil™

Orzech czarny występuje w wielu rejonach Stanów Zjednoczonych. Łupina orzecha zawiera wiele aktywnych substancji leczniczych, z których najważniejszymi są juglon, garbniki oraz jod.1

Zastosowanie: Łupina orzecha czarnego była używana przez Azjatów i niektóre szczepy Indian w Ameryce do usuwania pasożytów przewodu pokarmowego.2 Ten ziołowy preparat wspomaga również trawienie, przeczyszcza i ma sprawdzone działanie w leczeniu siniaków, grzybic, opryszczki, alergii skórnej (poison ivy) oraz brodawek.3 Ogólnie ma działanie odrobaczające, przeczyszczające i tonizujące. 4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania udowodniły, że aktywna substancja juglon działa grzybobójczo na drożdżaka Candida albicans.5 Doświadczenie przeprowadzone na 160 szczurach pozwala przypuszczać, że łupina orzecha czarnego może posiadać właściwości przeciwrakowe, szczególnie skuteczne w leczeniu raka jelit.6 Kontrolowana ślepa próba na myszach wykazała, że juglon ma również działanie łagodnie uspokajające.7

Bibliografia:

  1. http://www.drclark.net/info/blackwalnut.pdf
  2. http://www.viable-herbal.com/singles/herbs/s130.htm
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 90.
  4. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 142.
  5. Ibid.
  6. Ibid.
  7. Ibid.

Bylica piołun (Artemisia absinthium) w proszku

Bylica piołun rośnie w wielu rejonach Europy, w Afryce Północnej oraz w rejonach Azji i Ameryki Północnej i Południowej.1 W lecznictwie używane są przede wszystkim korzenie powietrzne i liście. Używana jest często razem z łupiną orzecha czarnego do usunięcia pasożytów. 2

Zastosowanie: Bylica piołun ma działanie pobudzające apetyt i leczące rany. Poza tym ma właściwości przeciwrakowe i działa przeciw pasożytom.3 Używana jest do leczenia zaburzeń łaknienia, wątroby, woreczka żółciowego, trawiennych oraz w chorobach żył.4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania pozwalają przypuszczać, że substancje zawarte w piołunie pomagają w usuwaniu pasożytów niszcząc pomocą wolnych rodników membranę ich komórek.5 Na podstawie innych badań uczeni doszli do wniosku, że bylica piołun może być równie skuteczna w leczeniu malarii jak chinina.6 Wg innych badań jest ona w 100% skuteczna w usuwaniu pasożytów wywołujących malarię.7

Bibliografia:

  1. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 894.
  2. Ibid.
  3. Ibid.
  4. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 112.
  5. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 895.
  6. Ibid.
  7. Ibid.

Pau D’Arco/Lapacho (Tabebuia heptaphylla) proszek

Roślina Pau D’Arco/Lapacho występuje w rejonie od północnej części Meksyku do Północnej Argentyny.1 W lecznictwie używana jest tylko wewnętrzna część kory.

Zastosowanie: Pau D’Arco/Lapacho jest dobrze znany ze swych właściwości przeciwbakteryjnych i przeciwwirusowych.2 Oczyszcza krew, leczy wszelkiego rodzaju infekcje, jest pomocny w leczeniu chorób zapalnych jelit, nowotworów i wrzodów.3 Korzystnie wpływa na funkcje wątroby.4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Najważniejszym składnikiem Pau D’Arco/Lapacho jest lapachol. Uzyskano obiecujące wyniki badań lapacholu pod względem niszczenia komórek nowotworowych.5 Kora Pau D’Arco/Lapacho używana jest również w leczeniu chorób grzybiczych, drożdżycy, kaszlu spowodowanego paleniem tytoniu, brodawek i trądziku.6 Antybakteryjne właściwości substancji czynnych (fitochemikaliów) zawartych w Pau D’Arco/Lapacho wykazało wiele testów klinicznych. Wrażliwe na ich działanie są bakterie, grzyby, drożdże włącznie z Candida, Staphylococcus, Streptococcus, są też skuteczne w leczeniu gruźlicy, zapalenia płuc i czerwonki.7 Udowodniono również, że Pau D’Arco skutecznie działa przeciw najróżniejszym pasożytom (między innymi malarii, przywrze - Schistosoma i świdrowcowi - Trypanosoma).8

Bibliografia:

  1. http://www.answers.com/pau%20d'arco
  2. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 105.
  3. Ibid.
  4. Ibid.
  5. http://www.herbalremedies.com/paudarco.html
  6. Ibid.
  7. http://www.rain-tree.com/paudarco.htm
  8. Ibid.

Dynia zwyczajna  (Cucurbita pepo) pestki

Dynia zwyczajna, pochodząca ze Środkowej i Północnej Ameryki, obecnie już rzadko rośnie w stanie naturalnym. Uprawiana jest przede wszystkim w klimacie umiarkowanym Ameryki Północnej.1 Do celów leczniczych używane są tylko suszone lub prażone pestki.2

Zastosowanie: Pestki dyni używane są w schorzeniach prostaty i zaburzeniach pęcherza moczowego.3 W tradycyjnej medycynie azjatyckiej są również używane do usuwania pasożytów i w leczeniu cukrzycy.4 Wydaje się, że pestki mają również działanie przeciwzapalne.5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Tłuszcze zawarte w pestkach dyni  zawierają kwas linolowy, który wspomaga prawidłowe działanie prostaty i zmniejsza prawdopodobieństwo infekcji i zaburzeń pęcherza moczowego.6 W medycynie komplementarnej i alternatywnej pestki dyni używane są do usunięcia pasożytów jelitowych, głównie tasiemców.7

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:133.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 106.
  4. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 124.
  5. Ibid.
  6. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:133.
  7. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 664.

Goździkowiec korzenny (Syzygium aromaticum) proszek z pąków

Drzewo goździkowe (goździkowiec korzenny) pochodzi z grupy indonezyjskich wysp Moluki (Maluka),  od czasów kolonialnych nazywanych też Wyspami Korzennymi. Goździkowiec korzenny uprawiany jest też w krajach afrykańskich - w Mozambiku, Tanzanii i na Madagaskarze.1 Do celów leczniczych używane są pączki kwiatowe wraz z szypułkami, najczęściej drobno mielone. 2

Zastosowanie: Najczęściej goździki używane są w stomatologii jako środek znieczulający miejscowo.3 Posiadają też właściwości odkażające i niszczące pasożyty i mogą działać wspomagająco na trawienie. 4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Goździki zawierają około 22 % olejku lotnego, dzięki czemu działają jako środek znieczulający miejscowo.5 Dzięki jego wysokiej zawartości goździki mają działanie przeciwskurczowe i przeciwbakteryjne i wspomagają trawienie.6 Badanie przedkliniczne pozwalają przypuszczać, że goździki są pomocne w usuwaniu robaków i w leczeniu infekcji spowodowanych przez wirusy, drożdżaki Candida, pierwotniaki i najróżniejsze bakterie.7

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:71.
  2. Ibid.
  3. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 28.
  4. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 94.
  5. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:71.
  6. Ibid.
  7. http://www.herbalremedies.com/cloves.html

Nerecznica samcza (Dryopteris filix-mas) proszek z korzenia

Nerecznica samcza rośnie we wszystkich zachodnich stanach USA i w północno-wschodnich rejonach Ameryki Północnej.1 Surowcem leczniczym jest korzeń.2

Zastosowanie: Korzeń nerecznicy samczej jest do dziś jednym z najskuteczniejszych znanych środków przeciw tasiemcom. Oleorezyna paraliżuje mięśnie pasożyta, który odczepia się od ścianek jelit. 3 Skuteczny jest również w usuwaniu innych pasożytów, na przykład innych typów tasiemca i przywr motylic. 4

Bibliografia:

  1. Foster, Steven and Hobbs, Christopher. Peterson Field Guides: Western Medicinal Plants and Herbs (Petersonov sprievodca lúkami: Medicinálne rastliny a bylinky západu), Houghton Mifflin Company, ©2002, str. 377.
  2. Ibid.
  3. http://www.herbalremedies.com/malefern.html
  4. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 542.

Grejpfrut (Citrus paradisi) wyciąg z pestek

Wyciąg z pestek grejpfruta (znany również jako GSE) jest silnym środkiem pomocnym w zwalczaniu infekcji. Zaczęli go używać farmerzy, by uchronić swoje produkty przed pleśnią. Na właściwości lecznicze wyciągu z pestek grejpfruta zwrócono uwagę również w przemyśle suplementów diety na podstawie tezy, że GSE mógłby pomóc w zwalczaniu infekcji u ludzi i dlatego w sklepach ze zdrową żywnością pojawiło się wiele preparatów zawierających tę substancję. Wyciąg z pestek grejpfruta nazywany jest również wyciągiem z pestek cytrusów. 1

Zastosowanie: Wyciąg z pestek grejpfruta używany jest w leczeniu infekcji pochwowej spowodowanej drożdżakami Candida, jest skuteczny również w zwalczaniu paciorkowców, gronkowców, salmonelli, bakterii E.coli (pałeczka okrężnicy), grypy, pasożytów, opryszczki, grzybicy i biegunki podróżnych.2 Badania pozwalają przypuszczać, że pomaga również w leczeniu choroby wrzodowej.3

Bibliografia:

  1. http://www.herbalremedies.com/grapefruit.html
  2. Ibid.
  3. http://my.webmd.com/content/article/106/108060.htm

Aletra lecznicza Helonias Dioica (Chamaelirium luteum) korzeń

Ta roślina wieloletnia pochodzi z Ameryki Północnej gdzie rośnie w rejonach na wschód od Mississipi.1 Surowcem leczniczym jest tylko suszone kłącze i korzeń.2

Zastosowanie: Choć ostatnio Chamaelirium luteum stosowane jest zarówno w leczeniu dolegliwości menstruacyjnych jak i w schorzeniach prostaty, niektóre tubylcze szczepy indiańskie używały tę roślinę jako uniwersalny środek na kaszel, kolki, dolegliwości żołądkowe, robaki jelitowe, obniżenie gorączki i przeciwbólowy.3 Ma również działanie moczopędne, pomaga w usuwaniu robaków z jelit. Jest środkiem pobudzającym apetyt, może przynieść ulgę w nudnościach i wymiotach podczas ciąży.4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania udowodniły, że korzeń helonias dioica zawiera saponiny sterydowe, co wyjaśnia jego wpływ na reakcje hormonalne organizmu.5

Bibliografia:

  1. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines  (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 258.
  2. Ibid.
  3. Ibid.
  4. http://www.herbalremedies.com/falseunicorn.html
  5. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines  (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 258.

Mirra (Commiphora molmol) miazga

To drzewo zwane drzewem mirrowym rośnie w północno-wschodnim rejonie Afryki i na Półwyspie Arabskim.1 Do celów leczniczych używana jest tylko suszona żywica miazga, jasny, biało-żółty sok drzewa. 2

Zastosowanie: Mirra jest środkiem odkażającym, wykrztuśnym i pomagającym zwalczać nieprzyjemny zapach ciała (dezodorant).4 Pobudza układ odpornościowy jednocześnie wzmacniając i pobudzając tkanki błony śluzowej. Stosowany wewnętrznie podobno uwalnia od wzdęć, łagodzi niestrawność, chorobę wrzodową, pomaga przy niedrożności nosa i zapaleniu oskrzeli.5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania pozwalają przypuszczać, że mirra w kontakcie ze skórą powoduje zwiększenie ilości białych ciałek krwi, które zwalczają infekcje.6 Doświadczenia przeprowadzone na gryzoniach wykazały, że mirra ma właściwości przeciwzapalne, obniża gorączkę, pobudza układ odpornościowy, łagodzi ból i prawdopodobnie obniża również poziom cukru w krwi. 7

Bibliografia:

  1. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines  (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 449.
  2. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:97.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 104.
  4. Ibid.
  5. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines  (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 449.
  6. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:97.
  7. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines  (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 450.

Czosnek pospolity (Allium sativum) proszek

Czosnek jest już od ponad 5 000 lat wysoko ceniony za swoje właściwości lecznicze, wzmacniające i pobudzające organizm.1 W lecznictwie używane są tylko mięsiste główki rośliny.

Zastosowanie: Czosnek pomaga w oczyszczaniu organizmu, wzmacniając układ odpornościowy chroni przed infekcjami, jest skuteczny w leczeniu niemal każdej choroby i zakażenia.2 Obniża ciśnienie krwi i poziom cholesterolu, zabija bakterie, ma działanie przeciwnowotworowe i hipocholesterolemiczne.3 Do dolegliwości, przy których szczególnie stosowany jest czosnek należą katar, kaszel, grzybica skóry, astma, robaki jelitowe, gorączka, w przypadku problemów trawiennych i chorobach woreczka żółciowego oraz wątroby.4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Siarka znajdująca się w eterycznych esencjonalnych olejkach czosnku czyni go skutecznym środkiem odkażającym i zapewnia dobrą ochronę organizmu przeciw śmiercionośnym drobnoustrojom. Po strawieniu przedostaje się do obiegu krwionośnego, a stamtąd do różnych organów.5 Badania wykazały, że obecność allicyny i siarczku allilu (aktywne składniki czosnku) sprawia, że skutecznie usuwa pasożyty jelitowe. Ma taki sam wpływ zarówno na glisty, jak i owsiki, tasiemce lub też nicienie.6 Ponad 2 000 doświadczeń na całym świecie badających działanie czosnku bardzo wysoko ocenia wartość tej rośliny.7

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 6:7.
  2. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 97.
  3. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, pp. 344-46 .
  4. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines  (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 283
  5. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 6:7.
  6. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 230.
  7. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, pp. 53-4.

Hyzop lekarski (Hyssopus officinalis) liście

Hyzop, który pochodzi z Europy Południowej i regionów Azji o klimacie umiarkowanym zaaklimatyzował się w Ameryce Północnej i uprawiany jest na całym świecie.1 W lecznictwie używane są liście, łodygi i kwiaty. Można go zbierać przez cały rok.

Zastosowanie: Hyzop lekarski jest powszechnie znany jako środek niszczący mikroby, pasożyty, wirusy, ma również właściwości łagodnie rozkurczające.2 Pomaga w usuwaniu flegmy z układu oddechowego, przynosi ulgę przy niedrożności nosa i pomaga pozbyć się gazów.3 Mówi się o nim też, że jest dobry na problemy układu krążenia, epilepsję, gorączkę, artretyzm i nadwagę.4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Wstępne badania pozwalają przypuszczać, że hyzop może być pomocny w leczeniu opryszczki wargowej i narządów płciowych oraz  może być przydatny w walce z wirusem HIV.5 Hyzop zawiera olejki eteryczne, które uspokajają układ nerwowy, mają właściwości rozkurczowe i działają wykrztuśnie. Tanina zawarta w roślinie ma właściwości ściągające i działa przeciwzapalnie, a gorzki składnik zioła - marubina - poprawia trawienie.6

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:138.
  2. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 455.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 100.
  4. http://www.herbalremedies.com/hyssop.html
  5. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines  (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 353.
  6. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:138.

Kurkuma/ostryż indyjski (Curcuma longa/domestica) korzeń

Kurkuma, roślina należąca do rodziny imbirowatych, jest od stuleci wysoko cenioną rośliną w ajurwedzie (ayurveda) i medycynie chińskiej.1 Do celów leczniczych używany jest tylko korzeń, najczęściej drobno zmielony.

Zastosowanie: Kurkuma ma działanie przeciwzapalne, przeciwgrzybicze i antybakteryjne, stymuluje organizm do optymalnego wykorzystania insuliny.2 Chroni wątrobę przed toksynami, wspomaga krążenie, obniża poziom cholesterolu, ma również właściwości przeciwrakowe.3 Poza tym kurkuma ma właściwości antyhiperlipidemiczne, antytrombotyczne, przeciwrakowe i przeciwbakteryjne.4 Dzięki tym właściwościom kurkuma pomaga w leczeniu biegunki, pasożytów, zapalenia nerek, zapalenia pęcherza, wzdęć i stanów zapalnych skóry. 5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Testy pozwalają przypuszczać, że roślina ta może być pomocna w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów, zapobiega zawężaniu się arterii (miażdżycy) i może pomóc w usunięciu glist i robaków jelitowych.6 Badania laboratoryjne i testy przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że kurkuma może być skutecznie stosowana w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów i w przypadku niektórych chorób nowotworowych. 7

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 6:18.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 110.
  4. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 843.
  5. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 844.
  6. http://www.herbalremedies.com/turmeric.html
  7. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 639.

Goryczka żółta (Gentiana lutea) korzeń

Goryczka żółta rośnie w górzystych regionach Europy Środkowej i Południowej. W stanie naturalnym nie występuje w Stanach Zjednoczonych.1 Do celów leczniczych używany jest tylko suszony, rozdrobniony korzeń.

Zastosowanie: Goryczka wspomaga trawienie, zwiększa apetyt, łagodzi wzdęcia i niszczy pierwotniaki zarodźce (Plasmodium) i robaki.2 Może też odgrywać rolę w normalizowaniu działania hormonów tarczycy.3

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:52.
  2. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 97.
  3. http://www.herbalremedies.com/gentian.html

Mięta pieprzowa (Mentha peperita) sproszkowane liście

Mięta pieprzowa - po raz pierwszy oznaczona w Anglii w 1696 roku - to zioło stosowane często do celów leczniczych.1 Do celów leczniczych stosuje się tylko liście, które często wchodzą w skład produktów farmaceutycznych.2

Zastosowanie: Mięta pieprzowa zwiększa kwaśność treści żołądkowej wspomagając w ten sposób trawienie.3 Działa łagodnie znieczulająco na błony śluzowe i układ pokarmowy.4 Jest skutecznym środkiem wspomagającym leczenie biegunki, zaburzeń trawienia, zespołu jelita drażliwego, nudności, jadłowstrętu i skurczy.5 Jest dobrze znana ze swoich właściwości przeciwzapalnych, przeciwwrzodowych i przeciwbakteryjnych i jest bezpiecznym środkiem pobudzającym.6 Często wchodzi w skład lekarstw i mieszanek ziołowych, ponieważ jej właściwości aromatyczne sprawiają, że stają się one lepiej strawne i przyjemne w stosowaniu i w zasadzie zwiększa przyswajanie  tychże mieszanek przez organizm zwiększając wykorzystanie substancji w nich zawartych przez główne organy.7

Najciekawsze  informacje  uzyskane  podczas  badań: Wiele badań potwierdziło wartość leczniczą mięty pieprzowej. W jednym z badań randomizowanych przeprowadzonych metodą podwójnej ślepej próby z zastosowaniem placebo pacjenci z dyspepsją niewrzodową dostawali ziołowy preparat leczniczy złożony z olejku z mięty pieprzowej i kminku. Wyniki pierwotnej i wtórnej analizy potwierdziły, że lepsze rezultaty osiągnięto przy stosowaniu mieszanki olejku z mięty pieprzowej oraz kminku.W innym badaniu stwierdzono, że u pacjentów zażywających miętę  rzadziej występowały skurcze, gdy robiono im lewatywę baru. Okazuje się również, że mięta może skutecznie wspomagać usuwanie kamieni żółciowych. W niekontrolowanym badaniu przeprowadzonym na grupie 31 pacjentów u 73 % badanych zażywających substancje pozyskane z mięty kamienie żółciowe rozpuściły się.

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:16.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 106.
  4. Ibid.
  5. Ibid.
  6. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 72.
  7. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 103.
  8. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 629.
  9. Ibid.
  10. Ibid.

Kozieradka pospolita (Trigonella foenum-graecum) sproszkowane nasiona

Kozieradka rośnie dziko we wschodnich rejonach regionu śródziemnomorskiego - wliczając w to również Afrykę Północną, oraz na Bliskim Wschodzie i w Chinach. W Stanach Zjednoczonych uprawiana jest jako roślina ogrodowa.1 W lecznictwie mają znaczenie tylko drobne nasiona tej rośliny.

Zastosowanie: Stosowana zewnętrznie kozieradka działa jak zmiękczacz. Wewnętrznie obniża poziom cukru we krwi, ma wpływ na obniżenie stężenia lipidów.2 Ma również właściwości przeczyszczające, powleka ochronną warstwą ścianki jelit, pomaga obniżyć poziom cholesterolu.3 Mówi się też, że jest pomocna przy wzdęciach, w leczeniu biegunki oraz innych dolegliwości żołądkowych, a także gruźlicy, gorączce i bólu gardła. 4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Nasiona kozieradki zawierają znaczną ilość śluzu i białka, jak również kwasy tłuszczowe, aminokwasy, alkaloidy, sterole, flawonoidy oraz witaminy A i B.5 Duża zawartość śluzu chroni błonę śluzową żołądka i przynosi ulgę przy jego podrażnieniu.6 Doświadczenia przeprowadzane na mniejszą skalę wykazały, że roślina ta posiada zdolność obniżania poziomu cukru w krwi.7  

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:45.
  2. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 318.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 97.
  4. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 262.
  5. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:45.
  6. Ibid.
  7. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 263.

Oman wielki (Innula helenium)

Choć pochodzi z Europy i Azji, oman wielki dziś jest uprawiany na całym świecie.1 W lecznictwie używane są przynajmniej roczne korzenie tej rośliny.2

Zastosowanie: Oman ma działanie antybiotyczne, przeciwgrzybicze, przeciwbakteryjne i przeciwrakowe.3 Może być stosowany jako suplement diety poprawiający trawienie; mówi się, że jest dobrym środkiem przeciw pasożytom.4 Wg wzmianek w Urzędowym spisie leków – Farmakopea USA (U.S. Pharmacopeia) suszony korzeń omanu jest lekiem na kłopoty z trawieniem, wątrobą oraz na choroby dróg oddechowych.5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Korzeń omanu wielkiego zawiera olejki esencjonalne wspomagające trawienie i łagodzące stany zapalne.6 W doświadczeniach przeprowadzonych na zwierzętach specyficzne składniki rośliny obniżyły ciśnienie krwi i poziom cukru w krwi.7 Ponadto doświadczenia laboratoryjne oraz badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że oman skutecznie zwalcza bakterie, grzyby i ma działanie przeciwrakowe.8  

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:162.
  2. Ibid.
  3. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 274.
  4. http://www.herbalremedies.com/elecampane.html
  5. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 242.
  6. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:162.
  7. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 242.
  8. Ibid.

Żółtodrzew amerykański/jesion kolczasty (Zanthoxylum clava-herculis/americanum) zmielona kora

Pochodzący z Ameryki Północnej żółtodrzew był od dawna wielostronnie używany przez amerykańskie szczepy indiańskie.1 W lecznictwie używana jest zarówno kora jak i jagody drzewa.2

Zastosowanie: W lecznictwie ludowym używano kory jesionu kolczastego do leczenia reumatyzmu, do pobudzenia krążenia, również jako środek rozkurczowy. Żółtodrzew leczy też podobno biegunkę i łagodzi wzdęcia.3 Poza tym stosowany jest w leczeniu zespołu wstrząsu toksycznego, wrzodów nóg oraz przewlekłego zapalenia narządów miednicy mniejszej (Pelvic inflammatory disease - PID).4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Naukowych danych na temat wykorzystania żółtodrzewu jest mało. Doświadczenia przeprowadzone na małą skalę na szczurach wykazały, że roślina ta mogła by posiadać właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe.5 Badania wykazały również, że ma szerokie działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze (zwłaszcza przeciw drożdżakowi Candida).6

Bibliografia:

  1. http://www.herbalremedies.com/pricklyash1.html
  2. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 515.
  3. Ibid.
  4. http://www.herbalremedies.com/pricklyash1.html
  5. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 516.
  6. Ibid.

Szczaw kędzierzawy (Rumex crispus) proszek

Szczaw kędzierzawy pochodzi z Europy i Afryki, ale rośnie dziko również w wielu rejonach świata.1 W lecznictwie używane jest suszone kłącze.

Zastosowanie: Szczaw kędzierzawy oczyszcza krew, poprawia pracę jelita grubego i wątroby i ma działanie ogólnie tonizujące.2 Posiada właściwości lecznicze, przeciwbakteryjne, antybiotyczne i ściągające.3 W lecznictwie ludowym znany jest jako środek przeczyszczający i lek na choroby weneryczne.4    

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Specjaliści uważają szczaw kędzierzawy za skuteczny środek przeczyszczający, dzięki zawartości dobrze znanej substancji chemicznej zwanej antrachinonem, który pobudza wypróżnianie.5 Badania wykazały, że wyciąg z rośliny posiada również łagodne właściwości przeciwbakteryjne.6

Bibliografia:

  1. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 902.
  2. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 112.
  3. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 316.
  4. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 682.
  5. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 683.
  6. Ibid.

 

KleriTea™

Senes (Senna spp.) liście

Przeważająca część senesu, który jest sprzedawany w USA, jest oznaczana jako strączyniec ostrolistny - senna alexandrina i właściwie jest mieszanką trzech afrykańskich gatunków. Inny gatunek, Senna marilandica,  w warunkach naturalnych występuje od Nowej Anglii do Północnej Karoliny.1 W lecznictwie wykorzystuje się tylko świeże lub suszone liście.

Zastosowanie: Powszechnie senes uważany jest za rewelacyjny środek przeczyszczający. Łagodzi bóle przy zaparciach i wypróżnia jelita.2 Tubylcze szczepy Indian Ameryki Północnej stosowały go również w leczeniu gorączki. 3

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Senes to skuteczny środek przeczyszczający dzięki zawartości glikozydów antrachinonowych, które zapobiegają utracie płynów z jelit (zmiękczając stolec), jak też powodują silne skurcze mięśni ścianki jelita.4 Randomizowane badanie przeprowadzone metodą ślepego próby z udziałem ponad pięciuset uczestników udowodniło przeczyszczające działanie senesu i potwierdziło, że niektórzy pacjenci znoszą go lepiej od tradycyjnych środków przeczyszczających.5 Inne badanie randomizowane wykazało, że w wyniku działania senesu jelita chorych oczekujących na kolonoskopię zostały lepiej wypróżnione przy znacznie mniejszym zużyciu płynów, niż przy stosowaniu innych środków.6     

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:42.
  2. Ibid.
  3. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 590.
  4. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:42.
  5. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 726.
  6. Ibid.

Rumianek – rumianek pospolity/rumian rzymski (Matricaria recutita; Chamaemelum nobile)

Rumianek używany w Stanach Zjednoczonych należy do dwóch gatunków – pospolity i rzymski, które są zamienialne i uważane za równorzędne pod względem swych właściwości leczniczych.1 Pierwotnie rumianek pochodził z Bliskiego Wschodu i Europy Południowo-Wschodniej, jednak dziś występuje już na całym świecie.2 W lecznictwie używany  jest tylko kwiat z 5 – 7,6 cm (2 - 3 cale) szypułką. 3

Zastosowanie: Rumianek to lek ziołowy o wielostronnym zastosowaniu. Zmniejsza stany zapalne, wspomaga trawienie, działa moczopędnie i tonizująco na układ nerwowy. Ułatwia wypoczynek i zasypianie.4 Posiada też właściwości rozkurczowe, wiatropędne, przeciwbakteryjne i grzybobójcze.5  

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: W trakcie badań udało się wyizolować i opisać wzmacniające działanie wyciągu z rumianku na mięśnie macicy.6 Poza tym badania przeciwguzowych i przeciwrakowych właściwości rumianku zawsze przynosiły pozytywne rezultaty.7 Prawdopodobnie najważniejszym aktywnym składnikiem rumianku jest alkohol seskwiterpenowy – alfabisabolol, który ma udowodnione dobroczynne właściwości. Doświadczenia przeprowadzone na szczurach wykazały, że skutecznie obniża gorączkę. Podobne badania pozwalają przypuszczać, że spowalnia rozwój wrzodów żołądkowych oraz przyspiesza gojenie już istniejących. Pobudza układ odpornościowy oraz zmniejsza powierzchnię ran, przez co przyspiesza ich gojenie.8  

Bibliografia:

  1. http://www.herbalremedies.com/chamomile.html
  2. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:20.
  3. Ibid.
  4. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 93.
  5. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 110.
  6. Ibid.
  7. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 205.
  8. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, pp. 156-57.

Koper włoski (Foeniculum vulgare) nasiona

Koper włoski rośnie nadal dziko w regionie basenu Morza Śródziemnego, skąd również pochodzi, ale obecnie uprawia się go na całym świecie.1 Liście i korzenie kopru włoskiego mogą znaleźć zastosowanie w medycynie, jednak do celów leczniczych używa się nasion. 2

Zastosowanie: Koper włoski wspomaga funkcjonowanie nerek, wątroby i śledziony oraz pomaga oczyszczać płuca.3 Koi bóle brzucha, pomaga przy zaburzeniach czynności jelit i nadmiernym wydzielaniu gazów i jest użyteczny w leczeniu skurczy występujących w układzie pokarmowym.4 Nasiona kopru włoskiego bardzo dobrze wspomagają ruchliwość układu pokarmowego i w wysokim stężeniu mają także działanie antyspazmodyczne.5   

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania wskazują na to, że olejki aromatyczne zawarte w nasionach kopru włoskiego skutecznie pomagają redukować skurcze żołądka i uwalniają napięcie w ściankach układu pokarmowego.6 Wszystko wskazuje na to, że estragol – jedna ze substancji zawartych w olejku kopru włoskiego – zachowuje się w ciele niemalże identycznie jak kobiecy hormon estrogen i prawdopodobnie z tego względu był często używany do wywołania miesiączki, pobudzenia wydzielania mleka matki i pobudzenia libido u kobiet.7 Instytucje niemieckie przywołują dowody na to, że roślina ta jest zdolna do rozpuszczania  śluzowatej wydzieliny w układzie oddechowym i ma łagodne działanie wykrztuśne. 8   

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:15.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 96.
  4. Ibid.
  5. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 317.
  6. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 260.
  7. Ibid.
  8. Ibid.

Mięta pieprzowa (Mentha peperita) liście

Mięta pieprzowa - po raz pierwszy oznaczona w Anglii w 1696 roku - to zioło stosowane często do celów leczniczych.1 Do celów leczniczych stosuje się tylko liście, które często wchodzą w skład produktów farmaceutycznych.2

Zastosowanie: Mięta pieprzowa zwiększa kwaśność treści żołądkowej wspomagając w ten sposób trawienie.3 Działa łagodnie znieczulająco na błony śluzowe i układ pokarmowy.4 Jest skutecznym środkiem wspomagającym leczenie biegunki, zaburzeń trawienia, zespołu jelita drażliwego, nudności, jadłowstrętu i skurczy.5 Jest dobrze znana ze swoich właściwości przeciwzapalnych, przeciwwrzodowych i przeciwbakteryjnych i jest bezpiecznym środkiem pobudzającym.6 Często wchodzi w skład lekarstw i mieszanek ziołowych, ponieważ jej właściwości aromatyczne sprawiają, że stają się one lepiej strawne i przyjemne w stosowaniu i w zasadzie zwiększa przyswajanie  tychże mieszanek przez organizm zwiększając wykorzystanie substancji w nich zawartych przez główne organy.7

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Wiele badań potwierdziło wartość leczniczą mięty pieprzowej. W jednym z badań randomizowanych przeprowadzonych metodą podwójnej ślepej próby z zastosowaniem placebo pacjenci z dyspepsją niewrzodową dostawali ziołowy preparat leczniczy złożony z olejku z mięty pieprzowej i kminku. Wyniki pierwotnej i wtórnej analizy potwierdziły, że lepsze rezultaty osiągnięto przy stosowaniu mieszanki olejku z mięty pieprzowej oraz kminku.8 W innym badaniu stwierdzono, że u pacjentów zażywających miętę  rzadziej występowały skurcze, gdy robiono im lewatywę baru.9 Okazuje się również, że mięta może skutecznie wspomagać usuwanie kamieni żółciowych. W niekontrolowanym badaniu przeprowadzonym na grupie 31 pacjentów u 73 % badanych zażywających substancje pozyskane z mięty kamienie żółciowe rozpuściły się.10   

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:16.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 106.
  4. Ibid.
  5. Ibid.
  6. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 72.
  7. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 103.
  8. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 629.
  9. Ibid.
  10. Ibid.

Owoc dzikiej róży (Rosa canina/gallica/rugosa/villosa/spp.) szypszyna

Krzewy i zarośla róży rosną dziko w całych Stanach Zjednoczonych, jednak pochodzą z Europy, Afryki Północnej, z Zachodniej i Środkowej Azji.1 Do celów leczniczych używany jest świeży lub suszony mięsisty owoc dzikiej róży.

Zastosowanie: Owoce dzikiej róży są prawdopodobnie najbardziej znane ze względu na wysoką zawartość witaminy C. Jednak dawniej były stosowane jako środek przeczyszczający, moczopędny i na cerę jako środek ściągający, w leczeniu bólów głowy, opryszczki wargowej oraz całego szeregu innych dolegliwości.2 Obecnie owoce dzikiej róży znane są ze swej skuteczności w leczeniu problemów z pęcherzem moczowym oraz różnego rodzaju zakażeń.3 Według jednego ze źródeł herbata z róży jest znakomitym środkiem przeciw biegunce.4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Oprócz dużych ilości witaminy C owoce róży zawierają również inne pożyteczne dla zdrowia substancje, takie jak: karotenowce, kwasy owocowe oraz pektyny.5 Kwasy owocowe i pektyny mogą mieć łagodnie przeczyszczające działanie. Dzięki antybiotycznym i przeciwbólowym właściwościom można je również stosować jako łagodny środek odkażający.6   

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:5.
  2. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 549.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 107.
  4. Ibid.
  5. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:5.
  6. Ibid.

Cynamonowiec cejloński (Cinnamomum zeylanicum/spp.) kora

Cynamon należy do najstarszych znanych przypraw świata. W Egipcie i w Chinach zielarze używali go do celów leczniczych już 2700 lat p.n.e. 1 W lecznictwie używana jest kora tych egzotycznych drzew – cynamonowców, rosnących na wyspach Zachodnich Indii i w Azji.2

Zastosowanie: Cynamon hamuje biegunkę i nudności, udrażnia nos oraz wspomaga trawienie, zwłaszcza rozkład tłuszczów.3 Jeden ze składników olejków eterycznych kory, aldehyd cynamonowy, ma działanie przeciwbakteryjne i hamujące wzrost grzybów.4 Cynamon używany jest też w leczeniu nudności i bólów żołądka, wzdęć, reumatyzmu, chorób nerek i bólów brzucha.5  

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Doświadczenia laboratoryjne i badania przeprowadzone na zwierzętach udowodniły lecznicze właściwości cynamonu.6 Podobne badania powalają też przypuszczać, że niszczy wirusy, bakterie i larwy. W innym doświadczeniu trzech z pięciu chorych na grzybicze zakażenie jamy ustnej zauważyło poprawę stanu zdrowia po tygodniu stosowania preparatów cynamonowych dostępnych w sprzedaży.7  

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 6:14.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 94.
  4. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 200.
  5. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 175.
  6. Ibid.
  7. Ibid.

Szakłak amerykański (Rhamnus purshiana) kora

Szakłak amerykański, znany również pod nazwą Cascara sagrada jest niskim lub średniej wielkości drzewem, rosnącym dziko w północno- zachodniej części Stanów Zjednoczonych.1 Do celów leczniczych wykorzystuje się tylko korę.2

Zastosowanie: Kora szakłaku amerykańskiego znana jest jako ze swych wyjątkowych właściwości przeczyszczających, dzięki czemu w roku 1890 oficjalnie zasłużyła na wzmiankę w Urzędowym spisie leków Farmakopea Amerykańska (U.S. Pharmacopeia).3 Oczyszcza jelita, skuteczna przy zaburzeniach czynności jelit, zaparciach i zarażeniach pasożytami.4   

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania przeprowadzone wśród starszych pacjentów pozwalają przypuszczać, że leczenie korą szakłaka, w porównaniu z leczeniem placebo, przynosi ulgę w zaparciach i częstsze wypróżnianie.5 Inne badanie wykazało, że niektóre preparaty zawierające szakłak mogą zahamować białaczkę limfoblastyczną.6 Badania podstawowe przeprowadzone w Europie wykazały, że aktywne substancje kory szakłaku uwalniają się nie w żołądku, tylko w jelicie cienkim. Stąd głównym celem ich działania jest jelito grube oraz  w mniejszym stopniu również odbytnica.7

Bibliografia:

  1. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne – Praktyczny przewodnik po terapiach naturalnych), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 142.
  2. Ibid.
  3. Ibid.
  4. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 92.
  5. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 162.
  6. Mowrey, Daniel. The Scientific Validation of Herbal Medicine (Naukowe potwierdzenie medycyny ziołowej), Keats Publishing, ©1986, str. 60.
  7. Ibid.

Imbir lekarski (Zingiber officinale) kłącze

Imbir pochodzi z Azji, Afryki i z Wysp Zachodnio-Indyjskich, ale uprawiany jest również w innych rejonach tropikalnych.1 W lecznictwie używa się tylko kłączy i korzeni. Optymalną zawartość substancji leczniczych można osiągnąć stosując ośmiomiesięczną roślinę.2

Zastosowanie: Prawdopodobnie najbardziej znaną właściwością imbiru jest jego zdolność do hamowania nudności, bólów żołądka i choroby lokomocyjnej (kinetozy). Zwalcza też zapalenia, oczyszcza jelita, łagodzi ataki i skurcze i poprawia krążenie krwi.3 Ma silne właściwości przeciwbakteryjne i przeciwutleniające.4 W medycynie chińskiej jest często używany w leczeniu wzdęć, zaburzeń trawienia, bólów głowy i migren, bólów reumatycznych i niewydolności nerek.5 Znany jest również jako środek przeciwwymiotny, obniżający poziom lipidów, hamujący powstawanie nowotworów i zakrzepów oraz wspomagający pracę serca.6

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania kliniczne dowiodły zasadność stosowania imbiru w przypadku nudności i wymiotów. Badanie mające na celu ocenę doustnego leczenia nudności w ciąży wykazało o wiele większą skuteczność w porównaniu z placebo. Podwójna, ślepa próba kontrolowana z placebo przeprowadzona u 120 kobiet, które poddały się lżejszej operacji ginekologicznej (niewymagającej leczenia szpitalnego) wykazała, że u kobiet, które używały imbir, znacznie rzadziej pojawiały się nudności i wymioty. Podwójne ślepe badanie randomizowane przeprowadzone wśród 80 nowych kadetów marynarki, nieprzyzwyczajonych do podróży morskich, wykazała, że statystycznie pod względem pojawiania się wymiotów i zimnego potu imbir bardziej się sprawdził niż placebo.7

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:89.
  2. Ibid.
  3. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 98.
  4. Ibid.
  5. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 288.
  6. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, pp. 362-63.
  7. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, pp. 363-64.

Ostropest plamisty (Silybum marianum) nasienie

Rozpowszechniony obecnie w całych Stanach Zjednoczonych, ostropest plamisty pochodzi z regionu śródziemnomorskiego, Azji Mniejszej i Afryki Północnej.1 Do celów leczniczych używane są tylko nasiona, zbierane pod koniec okresu wegetacyjnego.2

Zastosowanie: Ostatnio ostropest plamisty stał się nieomal synonimem zdrowej wątroby. Zawdzięcza to swoim właściwościom przeciwutleniającym, przeciwzapalnym oraz chroniącym i regenerującym wątrobę.3 Nieoficjalnie wiadomo, że nadaje się również do leczenia łagodnych zaburzeń trawienia, dolegliwości woreczka żółciowego oraz zapalenia żył.4 Zalecany jest też w leczeniu niewydolności nadnerczy, zaburzeń czynności jelit spowodowanych przez zapalenie i obniżonej odporności. Wykazuje działanie przeciwrakowe w przypadku raka prostaty i piersi.5

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania kliniczne miały na celu sprawdzenie skuteczności nasienia ostropestu plamistego w leczeniu marskości wątroby spowodowanej przewlekłym alkoholizmem albo wirusami.6 Badania na zwierzętach, in vitro oraz badania kliniczne wykazały, że zasadnicza przeciwutleniająca funkcja jednego ze składników nasienia (sylimaryna) chroni zarówno nerki jak i wątrobę. 7 Wykazano również, że sylimaryna wspomaga regenerację komórek wątroby stymulując syntezę białek i w ten sposób pobudza zdolność do regeneracji wątroby przez przyspieszenie wytwarzania nowych komórek wątroby - hepatocytów.8 

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:111.
  2. Ibid.
  3. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 567.
  4. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 432.
  5. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 103.
  6. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 567.
  7. Ibid.
  8. Peirce, A. The American Pharmaceutical Association Practical Guide to Natural Medicines (Amerykańskie Stowarzyszenie Farmaceutyczne - Praktyczny przewodnik po medycynie naturalnej), William Morrow and Company, Inc., ©1999, str. 433.

Męczennica jadalna/marakuja (Passiflora edulis) owoc

Znana również pod nazwą granadilla purpurowa, jest uprawiana na całym świecie i posiada owoce wielkości jaja o kwaskowatym jasnopomarańczowym miąższu.1 Miąższ zjada się przeważnie na surowo, nasiona są również jadalne.2

Zastosowanie: Miąższ jest stymulantem i jednocześnie środkiem tonizującym.3 W Ameryce Południowej jest też podobno używana jako łagodny środek uspokajający.4

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Florydzkim pozwalają przypuszczać, że żółty wyciąg z męczennicy/marakui niszczy in vitro komórki rakowe. Fitochemikalia odpowiedzialne za to działanie to karotenowce i polifenole.5

Bibliografia:

  1. http://www.tradewindsfruit.com/passionfruit.htm
  2. Ibid.
  3. http://www.ibiblio.org/pfaf/cgi-bin/arr_html?Passiflora+edulis&CAN=COMIND
  4. http://www.phytochemicals.info/plants/passion-fruit.php
  5. Ibid.

Mącznica lekarska (Arctostaphylos uva-ursi) liście

Mącznicę lekarską, która rośnie w Europie Północnej, w Alpach, północnej części Azji i Północnej Ameryce, można znaleźć w jasnych, suchych lasach sosnowych i modrzewiowych, na terenach porośniętych karłowatymi krzewami, bagnach i w górach wśród porostów kosodrzewiny.1 Do celów leczniczych używa się tylko liści, drobno posiekanych lub grubo zmielonych. 2

Zastosowanie: Mącznicę lekarską tradycyjnie stosowano do leczenia zakażeń dróg moczowych.3 Jest silnym antybiotykiem, działa moczopędnie i zawiera dużą ilość tanin o właściwościach ściągających.4 Jest użyteczna w leczeniu zaburzeń czynności śledziony, wątroby, trzustki i jelita cienkiego i skutecznie zwalcza zakażenia pęcherza moczowego i nerek oraz zaburzeń funkcjonowania prostaty.5 Ma również właściwości antymikrobowe.6

Najciekawsze informacje uzyskane podczas badań: Mącznica lekarska wykazała w randomizowanym badaniu przeprowadzonym metodą podwójnej ślepej próby działanie profilaktyczne zapobiegając nawracającym zapaleniom pęcherza moczowego. U żadnego z pacjentów, którzy zażywali suplement zawierający mącznicę lekarską nie wystąpiły nawroty zapalenia, natomiast u 23 % pacjentów zażywających placebo wystąpiły nawroty.7 Kolejne badanie przeprowadzone na szczurach udowodniło działanie moczopędne mącznicy lekarskiej.8 Wszystko wskazuje na to, że najważniejszą substancją leczniczą zawartą w mącznicy jest arbutyna, która kiedy hydrolizuje w ciele do hydrochinonu działa jako silny środek odkażający.9

Bibliografia:

  1. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:24.
  2. Ibid.
  3. Armstrong, David. Herbs That Work (Skuteczne zioła), Ulysses Press, ©2001, str. 151.
  4. Ibid.
  5. Balch, Phyllis and Balch, James. Prescription for Nutritional Healing (Recepta na leczenie żywnością), 3rd ed., Avery Publishing, ©2000, str. 111.
  6. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 848.
  7. Ibid.
  8. PDR For Herbal Medicines (Podręcznik medycyny ziołowej dla lekarzy), wydanie III, Thompson PDR, ©2004, str. 849.
  9. The Complete Guide to Natural Healing (Kompletny przewodnik po terapii naturalnej), International Masters Publishers, AB. ©2000, 1:24.